A striking article in the Dutch newspaper SP!TS
GRAND CANYON VILLAGE - De Grand Canyon in het echt zien is ondanks de horden toeristen een belevenis. Niets, ook niet alle films en foto's bijelkaar, bereidt je voor op de grootse realiteit. En dan te weten dat die majestueuze wereld eigenlijk pas echt begint onder de bovenrand, oftewel de Rim.
Voor de ware Canyon-ervaring moet je lopen en afzien. Letterlijk tot de bodem gaan. Al na twee uur afdalen ben je helemaal alleen in een wonderland, een stipje in het miljoenen jaren oude landschap. De Grand Canyon afdalen is geen zondagmiddagwandeling door het bos. Maar het is onvergetelijk. De dappere 'hiker' wordt vorstelijk beloond voor de pijn in de knieën bij de zes uur durende steile afdaling, de ondragelijke hitte beneden van 40 graden zonder wind of schaduw of de ijzige kou in de wintermaanden.
Elk jaar vragen enkele duizenden een zogenoemde backcountrypermit ($10) aan, een vergunning om in de Grand Canyon te mogen overnachten. Slechts een deel ervan wordt gehonoreerd. Het aanvraagformulier moet bijna een half jaar van tevoren worden ingediend, met de exacte data van voorgenomen route en gewenste overnachtingsplekken.
Afdalen en dezelfde dag weer omhoog klimmen, is letterlijk gekkenwerk. Jaarlijks moeten er tientallen stoere betweters, het overgrote deel mannen tussen de 18 en 30 jaar, uit de Canyon worden gedragen, meestal vanwege uitdroging en uitputting. Die dachten het verticale hoogteverschil van bijna anderhalve kilometer vanaf de Rim beneden naar de Colorado River, snel genoeg te kunnen doen om er daarna ook weer in redelijke tijd uit te komen.
In de aangeraden 'klassieke' route ga je in één dag omlaag over de smalle, steile South Kabab Trail (10,3 km), overnacht je op de Phantom Ranch op de bodem, klim je de volgende dag over de Bright Angel Trail 7,5 km naar Indian Gardens waar je in de buitenlucht overnacht, en overwin je de laatste dag bijna een kilometer hoogteverschil naar de South Rim.
Naar de bodem van de Grand Canyon gaan kent behalve fysieke ook praktische uitdagingen. Alleen in de zomermaanden, de slechtste tijd om te gaan, is er langs de paden drinkwater. Je moet dus liters vocht meedragen. Ook het eten is problematisch. Op de bodem van de Canyon ligt weliswaar de fameuze Phantom Ranch, waar je maanden voor de geplande tocht een prijzig diner, ontbijt en middagmaal-in-een-doos kunt bestellen. Maar de Indian Gardens liggen midden in een oase op een plateau en daar zal in elk geval zelf voor het eten gezorgd moeten worden. Voor de budgetbewuste 'hiker' betekent de Grand Canyon gewoon dat je een brandertje, pot en eten meezeult. Daar komt bij dat alles wat je meeneemt, je er ook weer uit moet dragen. Aan vuilnisbakken doet men niet in de Canyon. Intussen dragen de meeste wandelaars ook nog een tentje, matje, slaapzak en regenkleding op de rug.
Er zijn geen woorden voor wat je voelt als je eindelijk naast de kolkende, bruine Colorado River staat en omhoog kijkt naar die Rim daar, vanwaar de toeristen de rivier niet eens kunnen zien, of de kick van het slapen in je tentje op de bodem. Noch voor het gevoel als je twee dagen later, drijfnat van een snijdende hagelbui, de rand weer bereikt, bekaf, zwetend, hongerig, verlangend naar een douche, terwijl voor je neus een bus Japanners met digitale camera's wordt uitgeladen voor een uurtje staren in de prachtige diepte. Ach... als ze eens wisten.
Verschenen in SP!TS op dinsdag 17 augustus 2004.
